Moduł rekuperacji projektuje wentylację mechaniczną z odzyskiem ciepła dla domu jednorodzinnego albo mieszkania i sprawdza ją z normą PN-83/B-03430 ze zmianą Az3:2000. Liczy strumień każdego pomieszczenia, zestawia nawiew z wywiewem w jeden bilans i weryfikuje centralę na danych z rejestru EPREL - na tych samych pomieszczeniach, które opisałeś w kalkulatorze OZC. Jest w wersji beta - oznaczenie "Moduł w wersji beta - wyniki wstępne" przypomina, że wyniki należy traktować jako wstępne. Kreator ma sześć kroków: Budynek, Pomieszczenia, Kanały, Centrala, Tryby, Wynik. Pięć z nich to formularze; krok Kanały to rysunek na rzutach kondygnacji. Co nowego w module w październiku: aktualizacja z października 2026.
Zanim zaczniesz: ekran startowy, dane z OZC i z formularza
Pusty moduł otwiera się ekranem startowym "Zaprojektuj rekuperację z Algo" z fioletowym przyciskiem "Zacznij z Algo" i linkiem "Wypełnię ręcznie" pod nim; link "Poradnik" w prawym górnym rogu, naprzeciw strzałki powrotu, otwiera ten artykuł w nowej karcie. "Zacznij z Algo" otwiera Algo AI: z projektu budowlanego odczyta pomieszczenia i ich wymiary i zaproponuje je do formularza, a Ty zatwierdzasz propozycje. Gdy projekt ma wynik obliczeń OZC, ekran ma trzy przyciski, a przeniesienie stoi pierwsze: fioletowy "Przenieś z OZC z Algo", obramowany "Przenieś bez Algo" i link "Wypełnię ręcznie". "Przenieś z OZC z Algo" przenosi pomieszczenia z obliczeń OZC (nazwy, powierzchnie, wysokości, kondygnacje), otwiera krok 1 kreatora i pyta Algo, czego jeszcze brakuje do projektu rekuperacji; "Przenieś bez Algo" przenosi te same dane i otwiera kreator bez Algo. Szara linia pod przyciskami podaje źródło i jego trzy liczby, np. "Kalkulator OZC: 7 pomieszczeń · 142,5 m² ogrzewane · 8,4 kW obciążenia". Gdy otworzysz Algo inaczej (np. z kolumny Algo) w pustej rekuperacji, a projekt ma gotowe OZC, Algo samo proponuje przeniesienie: mówi, że obliczenia są gotowe, i pod odpowiedzią daje przycisk "Przenieś z OZC". Linia "Dostępne również" proponuje jedno ustawienie z formularza klienta: typ wentylacji i ochronę przeciwzamrożeniową. Rekuperacja tylko czyta z OZC - niczego tam nie zapisuje. Z kolei OZC sprawdza spójność z rekuperacją: gdy projekt ma zaprojektowaną rekuperację, obliczenia strat muszą mieć wentylację mechaniczną z rekuperacją, tę samą sprawność odzysku i te same strumienie w pomieszczeniach; rozbieżności OZC pokazuje jako uwagi. Szczegóły w artykule dane wędrują między modułami.
Koło zębate na dolnym pasku kreatora otwiera ustawienia modułu: w sekcji "Źródła danych" przeniesiesz dane z OZC jeszcze raz ("Przenieś ponownie") i otworzysz Algo (wiersz "Algo AI"), a "Wyczyść dane" kasuje cały moduł - wtedy ekran startowy wraca.
Krok 1: Budynek
Rodzaj budynku (dom jednorodzinny albo mieszkanie z własną centralą), liczba mieszkańców i ochrona przeciwzamrożeniowa centrali (brak, nagrzewnica wstępna, GWC, dławienie nawiewu). Dławienie nawiewu rozrównoważa instalację na czas działania; norma dopuszcza w mieszkaniu z kominkiem, piecem na paliwo stałe lub gazowym podgrzewaczem z ciągiem grawitacyjnym wyłącznie wentylację grawitacyjną albo zrównoważoną, więc w takim mieszkaniu ta strategia jest niedozwolona i moduł to zgłosi.
Liczba mieszkańców to osoby na pobyt stały w całym mieszkaniu, każda liczona raz. Od niej zależy strumień kuchni elektrycznej z oknem: do 3 osób 30 m³/h, powyżej 50 m³/h. Puste pole bierze sumę osób z pokoi (widać ją szarym tekstem w polu). Wpisz liczbę, gdy w pokojach liczysz te same osoby dwa razy - na przykład w sypialni i w salonie.
Trzecia grupa to czerpnia i wyrzutnia - pytania z WT § 152, które moduł sprawdza zamiast projektanta: gdzie jest każda z nich (ściana albo dach), dolna krawędź czerpni co najmniej 2 m nad terenem i co najmniej 8 m od źródeł zanieczyszczeń, okno w tej samej ścianie co wyrzutnia (3 m w poziomie albo 2 m w pionie), czerpnia i wyrzutnia w jednej ścianie (czerpnia poniżej lub na tym samym poziomie, co najmniej 1,5 m od wyrzutni), a na dachu odległość zależna od kierunku wyrzutu (10 m przy wyrzucie poziomym, 6 m przy pionowym) i wyrzut co najmniej 1 m nad czerpnią. Wysokość i odległość czerpni w ścianie wpisujesz w metrach albo zaznaczasz „Spełnione - sprawdzę na budowie”, gdy nie masz planu zagospodarowania działki. Kilka warunków ma tylko pole do zaznaczenia: sąsiedni budynek co najmniej 10 m od wyrzutni w ścianie (8 m bez okien), czerpnia na dachu co najmniej 0,4 m nad dachem i 6 m od wywiewek kanalizacyjnych, wyrzutnia na dachu co najmniej 3 m od krawędzi dachu z oknami poniżej i od okien w połaci lub w ścianie ponad dachem. Raport wypisuje zaznaczone warunki jako potwierdzenie projektanta, nie jako pomiar, a niezaznaczony warunek z tej trójki - jako ostrzeżenie do sprawdzenia na budowie. Pozostałe pytania bez odpowiedzi, także wysokość i odległość czerpni bez wymiaru i bez zaznaczenia, blokują projekt - na wejściu nic nie jest czerwone: puste pole obwiedzie się na czerwono, gdy je opuścisz bez odpowiedzi, naciśniesz „Dalej” albo otworzysz krok Wynik, a licznik na dolnym pasku pokaże, ile zostało do uzupełnienia.
Krok 2: Pomieszczenia
Pomieszczenia są otwartymi sekcjami, jedna pod drugą. Na telefonie widzisz jedno pomieszczenie naraz: przyklejony wiersz u góry pokazuje jego nazwę i pozycję (np. "2 z 7"), a lista pomieszczeń wysuwa się od dołu. Każde pomieszczenie mieszkania zaczyna się od rodzaju - kafelki na górze: pokój, kuchnia, łazienka, WC, pomieszczenie pomocnicze, pralnia, klatka schodowa, strych, techniczne. Rodzaj decyduje o stronie instalacji, o strumieniu z normy i o tym, o co moduł dalej pyta; pomieszczenie dodane ręcznie startuje jako pokój, a gdy nazwa wskazuje inny rodzaj (np. „Łazienka”), pod nazwą pojawia się podpowiedź z przyciskiem. Potem powierzchnia i wysokość (kubaturę wpisz przy skosach). Pokój ma pytanie o liczbę osób w tym pokoju (20 m³/h na osobę) i dwa warunki z Az3, które dają mu minimum 30 m³/h: więcej niż dwoje drzwi do kuchni, łazienki lub WC albo pokój na piętrze - pokój zostaje wtedy na nawiewie. Gdy warunek jest zaznaczony, linia pod tymi polami podaje minimum pokoju. Stronę instalacji (nawiew, wywiew, przepływ) program proponuje z rodzaju; możesz ją nadpisać. Podcięcia drzwi nie musisz wpisywać: minimum wynika z rodzaju pomieszczenia - 80 cm² w pokoju, 200 cm² w kuchni i w pomieszczeniu pomocniczym bez okna, 220 cm² w łazience i WC (WT § 79) - i raport podaje je dla każdego pomieszczenia razem ze szczeliną pod drzwiami 80 cm. Pole „Podcięcie drzwi lub kratka” służy do wpisania otworu, który już jest; mniejszy od minimum to błąd. Przelicznik zamienia szczelinę i szerokość drzwi na cm². Kuchnia ma dodatkowe pola: kuchenka (gazowa, węglowa, elektryczna, indukcyjna - norma podaje inne strumienie), kuchnia bez okna zewnętrznego, kuchnia otwarta, okap, oraz liczbę mieszkańców do odczytu (z kroku Budynek albo suma osób z pokoi - decyduje o 30 albo 50 m³/h w kuchni elektrycznej z oknem). Pomieszczenie pomocnicze ma pytanie, czy jest bez okna. Dwa pola dotyczą całego mieszkania: otwarta kratka wentylacji grawitacyjnej (błąd blokujący - norma nie pozwala łączyć jej z rekuperacją, kanał trzeba zaślepić) i kominek lub piec z ciągiem grawitacyjnym.
Przepływów nie wpisujesz - moduł liczy je z tych danych. Reguły normy, które sprawdza bez rysunku: co najmniej jedno pomieszczenie nawiewne i jedno wywiewne, kuchnia bez okna z kuchenką gazową musi mieć wywiew mechaniczny, w jednym mieszkaniu nie łączy się wentylacji mechanicznej z grawitacyjną, okapu nie podłącza się do rekuperacji, garażu i kotłowni nie podłącza się do instalacji mieszkania.
Gdy chcesz przyjąć własny strumień - na przykład dla dużego salonu, gdzie 20 m³/h na osobę daje mniej, niż uważasz za rozsądne - wpisz go w polu „Strumień projektowy”. "?" przy polu podaje minimum z przepisów - wartość poniżej blokuje projekt. Komunikat o wpisanej wartości pojawia się pod polem. Wpisany strumień jest ostateczny: bilans rozkłada brakującą różnicę na pozostałe pomieszczenia, a jeśli nie ma gdzie, raport ostrzega i podaje różnicę. Na kroku Wynik tę samą wartość zmienisz w kolumnie „Po bilansie”.
Krok 3: Kanały
Rysujesz sieć kanałów na rzutach kondygnacji. Przygotowanie kondygnacji ma cztery kroki, które prowadzi panel "Przygotowanie kondygnacji":
- Wgraj rzut kondygnacji - PNG, JPG, WEBP albo PDF; z wielostronicowego PDF wybierasz stronę, a ściany odczytane z rysunku przyciągają stawiane punkty. Rzut rekuperacji zapisuje się osobno i nigdy nie nadpisuje rzutu ogrzewania podłogowego. Wszystko, co dotyczy rzutu, jest pod kołem zębatym w nagłówku panelu: wgranie i zmiana, dopasowanie (obrót, przycięcie marginesów, przezroczystość podkładu), skala i położenie.
- Wyznacz skalę (C) - dwa punkty o znanej odległości i odległość w centymetrach. Bez skali działa tylko przesuwanie widoku; skala jest na kondygnację.
- Podaj wysokość kondygnacji - od podłogi do podłogi kondygnacji wyżej; z niej liczy się długość pionów. W tym samym miejscu ustawiasz strefę kondygnacji: ogrzewana albo nieogrzewana (nieogrzewane poddasze, piwnica). Strefa decyduje, które kanały wymagają izolacji; dopóki jakaś kondygnacja jej nie ma, panel mówi, ile kanałów czeka na strefę.
- Ustaw kondygnację względem sąsiedniej (G) - wskaż ten sam punkt budynku na obu rzutach, np. narożnik klatki schodowej; rzut przesunie się tak, aby punkty się pokryły. Jest też tryb przesuwania rzutu ręcznie z Shiftem do zmiany rozmiaru.
Potem rysujesz: "Postaw punkt" (P) stawia centralę, anemostat, czerpnię, wyrzutnię, skrzynkę rozdzielczą, tłumik albo trójnik, ze stroną instalacji (nawiew, wywiew, czerpnia, wyrzutnia) wybieraną strzałką obok narzędzia; "Poprowadź kanał" (R) łączy dwa punkty z załamaniami po drodze; "Poprowadź pion" (E) łączy dwie kondygnacje - pierwszy klik na tej, potem przełączasz kondygnację i klikasz drugi koniec; "Zaznacz i edytuj" (V) otwiera panel punktu lub kanału. Trójnik to rozgałęzienie na samym kanale, bez skrzynki - instalacja w spiro obejdzie się bez rozdzielaczy; jak skrzynka wymaga współczynnika Z z karty trójnika. Siatka (S) z odstępem i punktem zaczepienia pomaga prowadzić kanały równo; Shift blokuje kąt do 90°, Shift+Alt do 45°.
Nowy anemostat ma włączone "Ze skrzynką rozprężną": anemostat i jego skrzynka to jeden element z jednym znakiem (kółko anemostatu w kwadracie), bez kanału między nimi. Pole oporu w jego panelu to "Współczynnik Z zestawu" - opór całego zestawu z karty producenta - a zestawienie materiałów podaje skrzynkę według króćców. Osobnej skrzynki rozprężnej nowe rysunki już nie dostają. Skrzynka z wcześniejszego rysunku, która stoi do 0,5 m od anemostatu, ma w panelu przycisk "Połącz w zestaw".
Narzędziem „Zaznacz” (V) poprawiasz to, co narysowane: przeciągasz punkt albo załamanie kanału - wyrównuje się do sąsiednich punktów (różowe linie), Shift trzyma jedną oś, Ctrl wyłącza przyciąganie, a długości odcinków widać w trakcie; dwuklik na zaznaczonym kanale dodaje załamanie, dwuklik na załamaniu albo Delete je usuwa. Czerpnię i wyrzutnię obracasz uchwytem (co 15°, z Shift co 90°) albo klawiszem O, a w panelu punktu „Kierunek” ma dwie opcje: „Automatycznie” albo „Własny kąt” - symbol nie obraca się już sam, gdy zmienisz trasę kanału. Ctrl+Z cofa zmianę, Ctrl+Shift+Z ją przywraca.
Rysunek mówi tym samym językiem co projekty wykonawcze: każdy punkt ma oznaczenie (C1 centrala, N1/W1 anemostat nawiewny i wywiewny, RN1/RW1 rozdzielacz, SN1/SW1 skrzynka rozprężna, TN1/TW1 tłumik, TR1 trójnik, CZ1 czerpnia, WY1 wyrzutnia), każdy odcinek numer R1, R2... wpisany w przewód, a od roboczego przybliżenia pod nim strumień, średnicę i długość. Strzałki na kanałach pokazują kierunek przepływu, przepustnica ma własny symbol. Przełącznik etykiet na pasku narzędzi pokazuje wszystko, tylko oznaczenia albo nic; legenda symboli jest pod paskiem kondygnacji. Obok przełącznika etykiet jest "Kanały w skali": gdy kondygnacja ma skalę, kanały rysują się w szerokości swojej średnicy nominalnej, a przewód elastyczny jako tyle równoległych linii, ile ma rur. Kanał jest jasny, dopóki jego rozmiar to automatyczna propozycja, i pełny, gdy rozmiar wybierzesz.
Anemostat przypisujesz do pomieszczenia z listy ("Wskaż pomieszczenie"), nie przez położenie na rzucie - bez przypisania nie policzymy dla niego przepływu. Panel kanału zaczyna się od rodzaju przewodu: spiro, EPP albo elastyczny. Kanał od rozdzielacza do skrzynki rozprężnej lub anemostatu startuje jako elastyczny, pozostałe jako spiro. Średnicę program proponuje z typoszeregu dostępnego w hurtowniach (spiro 100-500 mm, EPP 125, 160 i 200 mm) - nie z dowolnej liczby. Rur 63 i 80 mm program nie proponuje, bo hurtownie ich nie prowadzą; średnica wpisana ręcznie zostaje taka, jaką wpiszesz. Przewód elastyczny to kilka rur Ø75 albo Ø90 obok siebie między rozdzielaczem a skrzynką: program proponuje ich liczbę (np. 2 × Ø75 dla 40 m³/h, 2,5 m/s w rurze), a Ty możesz wpisać własną. Opór przewodu elastycznego bierzesz z karty producenta: spadek ciśnienia w Pa/m przy przepływie przez jedną rurę, jedna wartość dla wszystkich rur Ø75 (i osobno Ø90) w projekcie; bez niej opory instalacji nie zostaną policzone. Panel pokazuje też długość z rysunku (możesz wpisać własną), kolana, przepływ, propozycję średnicy (z możliwością nadpisania), izolację (automatycznie ze strefy kondygnacji: ogrzewana albo nieogrzewana, z ręcznym nadpisaniem). Każde załamanie kanału liczy się jako łuk pod kątem, pod którym go narysowano (PN-76/M-34034, Tablica I-4, R/d 1,0); punkt na prostej, ze skrętem poniżej 5°, nie jest łukiem. Przy przewodzie elastycznym panel pokazuje "Łuki" zamiast "Kolana", a zestawienie nie zamawia do niego kolan. Panel skrzynki, tłumika, trójnika i czerpni ma pole "Współczynnik Z" - opór miejscowy przepisany z DTR producenta, z przyciskiem wpisania do wszystkich punktów tego rodzaju; bez niego opory instalacji nie zostaną policzone (czerpnia i wyrzutnia bez wartości liczą się jak ostrokrawędziowe, Z = 1,0). Kształtki zapisane w „Moja biblioteka” (ze współczynnikiem ζ z DTR) wybierasz ikoną książki obok tego pola. W panelu kanału włączasz przepustnicę regulacyjną i podajesz jej współczynnik - przepustnica bez współczynnika też wstrzymuje opory, bo zerowa strata byłaby zaniżeniem.
Uwagi o dopasowaniu kondygnacji mówią wprost, co poprawić: "Rzuty tej kondygnacji i sąsiedniej pokrywają się tylko w X %" - sprawdź przesunięcie i skalę rzutu; "Skala tej kondygnacji różni się od sąsiedniej N-krotnie" - odległość odniesienia zmierzono na innym rysunku; "Ten pion ma końce oddalone w rzucie o X m" - popraw dopasowanie kondygnacji albo poprowadź kanał poziomy; "Ten pion przechodzi przez kondygnację bez podanej wysokości" - uzupełnij wysokość każdej kondygnacji na trasie pionu.
Reguły sieci: jedna centrala na rysunku, kanały tworzą drzewo bez pętli, nawiew i wywiew łączą się wyłącznie w centrali, czerpnia i wyrzutnia muszą być połączone (bez nich opory wychodzą zaniżone), każdy punkt musi mieć drogę do centrali. Naruszenie nie zatrzymuje raportu: raport powstaje ze stemplem „Projekt niekompletny”, rzut kanałów też pobierzesz, a punkty z błędem świecą na rysunku na czerwono. Rysowanie wymaga większego ekranu; pozostałe kroki kreatora działają na telefonie.
Krok 4: Centrala
Dwie drogi: "Rejestr EPREL" - wybierasz producentów (do kilku naraz), a aplikacja pobiera centrale z europejskiego rejestru z danymi deklarowanymi (wydatek maksymalny i odniesienia, sprawność odzysku, pobór mocy wentylatorów, moc akustyczna, klasa energetyczna) i pokazuje, które przetłoczą wymagany wydatek; filtry zawężają po sprawności, mocy i hałasie. Albo "Z DTR" - przepisujesz dane z dokumentacji; takie dane są oznaczone jako niesprawdzone w rejestrze. Rejestr nie publikuje charakterystyki wentylatora, więc w obu przypadkach wpisujesz ją z DTR: co najmniej trzy punkty wydatku i sprężu, bo między dwoma punktami przebiega prosta, która zawyża dostępny spręż.
Centralę, której używasz w wielu projektach, zapisz w „Moja biblioteka” razem z krzywą wentylatora z DTR. Na tym kroku wybierzesz ją ikoną książki obok pola modelu, a wybór kopiuje jej dane do projektu. Jak działa biblioteka i jej limit, opisuje poradnik kalkulatora OZC.
Werdykt centrali: czy przetłoczy wymagany wydatek, czy punkt pracy leży poniżej wydatku odniesienia, oraz spręż - zapas albo brak w paskalach po policzeniu oporów instalacji. Pole "Zapas sprężu [%]" dodaje do wymaganego sprężu rezerwę na zabrudzone filtry i niepewność oporów; to Twoje założenie projektowe, nie wymaganie normy, i tak jest podpisane w raporcie.
Krok 5: Tryby
Opisujesz, jak instalacja pracuje poza punktem projektowym: tryb nominalny, obniżony i intensywny, ze strumieniem jako procent strumienia projektowego albo w m³/h. "Dodaj trzy podstawowe tryby" tworzy komplet. Norma pozwala obniżyć strumień wyłącznie w porze nocnej i najwyżej do 60% wartości wymaganej dla każdego pomieszczenia osobno; obniżenie w porze dziennej jest niedopuszczalne. Dla kuchni norma zaleca możliwość okresowego zwiększenia wywiewu. Mniej niż trzy tryby to uwaga, nie blokada. Tryb intensywny ze strumieniem powyżej maksymalnego wydatku centrali albo poza jej charakterystyką wentylatora dostaje ocenę "Niedopuszczalny" - centrala wykorzystana w 99 % przy strumieniu nominalnym nie ma skąd wziąć podbicia.
Krok 6: Wynik
Bilans powietrza budynku: nawiew i wywiew z zaznaczeniem, ile wymaga norma, a ile dodano dla równowagi. Lista pomieszczeń z rolą, strumieniem i kryterium, które zdecydowało (tabela, osoby, krotność) - kliknięcie pokazuje trzy kandydatury, a kolumna "Po bilansie" pozwala poprawić propozycję ręcznie i wrócić do niej jednym kliknięciem. Uwagi z kodami błędów i ostrzeżeń z przyciskami "Przejdź do kroku" i "Pokaż na rysunku". "Wymagania dla centrali" przed sekcją centrali: wydatek projektowy, wymagany spręż dyspozycyjny osobno dla nawiewu i wywiewu ze stroną miarodajną, zapas, strumień trybu obniżonego i intensywnego, moc akustyczna deklarowanej centrali - centrala jest dopiero weryfikacją tych wymagań. Sekcja centrali z werdyktem wydatku i sprężu, sprawnością katalogową i sprawnością przyjętą w OZC. "Opory instalacji" - opory obu stron i dwie ścieżki krytyczne wypisane odcinek po odcinku ze stratą każdego, z czerpnią i wyrzutnią jako osobną częścią trasy. "Karta regulacji" - nastawa każdego anemostatu, przepustnica na jego kanale i pusta kolumna "Zmierzono" do wypełnienia anemometrem po montażu. "Zestawienie materiałów" - typy ogólne i ilości: rury spiro, kanały EPP i przewody elastyczne z metrami według średnic (przewód elastyczny liczony jako liczba rur razy długość odcinka), izolacja, anemostaty, skrzynki rozprężne według liczby króćców (np. 2 × Ø75), skrzynki rozdzielcze, tłumiki, czerpnia, wyrzutnia, kolana, trójniki, redukcje (np. Ø200/Ø160 tam, gdzie zmienia się średnica na pionie albo trójniku), przepustnice. W raporcie strona "Wymagania do wykonania" podaje podcięcie drzwi dla każdego pomieszczenia i warunki usytuowania czerpni i wyrzutni potwierdzone przez projektanta. Raport i rzut kanałów w skali pobierasz z dolnego paska: na kroku Wynik miejsce "Dalej" zajmują kwadratowe przyciski z ikonami - notatki do raportu i przycisk pobierania (ikona pobierania z małą strzałką), który otwiera menu z pozycjami "Raport PDF" i "Rzut kanałów". Zanim wynik będzie gotowy, przycisk jest szary, a pozycje menu mówią "Dostępne, gdy wynik będzie gotowy". Oba pliki mają te same symbole i legendę co rysunek na ekranie. Tabliczka rzutu kanałów podaje projekt, kondygnację i "Data wydania", a kondygnacje mają te same nazwy co zakładki na rysunku (np. "Parter", "Piętro 1"); widok dla klienta zostawia strumienie i chowa oznaczenia - patrz artykuł o raportach. Przyciski są szare, dopóki nie ma wyniku. Wtedy krok pokazuje przykładowy wynik pod matową szybą, a na środku to, czego brakuje - np. pomieszczenia bez wymiarów z przyciskiem "Uzupełnij"; gdy obliczenie nie uda się po naszej stronie, przycisk "Spróbuj ponownie".
Czego moduł nie robi
Nie liczy akustyki: doboru tłumików z danych w pasmach i poziomu hałasu w pomieszczeniach - to osobne opracowanie. Nie ma katalogu producentów: średnice proponuje z typoszeregów rynkowych, opór przewodu elastycznego bierze z karty, którą wpisujesz, a opory kanałów sztywnych z ogólnych współczynników. Edytor kanałów to narzędzie projektowe, które liczy to, co trzeba kupić - nie rysunek wykonawczy z symbolami konkretnych anemostatów i skrzynek.
Konto darmowe
Na koncie darmowym widzisz role, wymagane strumienie, bilans, prędkości w kanałach i wydatek projektowy z wymagań dla centrali. Opory, wymagany spręż, trasy krytyczne, werdykt centrali, kartę regulacji i rzut kanałów do wydruku odblokowuje raport, który obejmuje cały projekt - patrz co jest darmowe, a co odblokowuje raport. Możesz też kupić raport samej rekuperacji dla tego projektu.